posted on 31 Jan 2009 19:29 by iamanong
เฮ้อ! กว่าจะผ่านพ้นไปได้.......ก็เมื่ออาทิตย์ก่อนเต็ม ๆ ทั้งอาทิตย์เป็นไข้หวัดใหญ่ (นึกว่าจะเกาะกระแสโรคฮิต..ชิคุนกุนยาซะอีก) เป็นโรคที่ทรมานมากเลยอ่ะ ณ ตอนนั้น ไข้ ปวดหัว ตัวร้อน แถมกินไม่ได้ บ่นไปก้อเท่านั้น แต่อยากระบายมั่กมาก งานการไม่เป็นอันทำ ท้อแท้สุด ๆ ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมช่วงเวลานั้นอ่อนแอมากขนาดนี้ ปกติไม่ค่อยได้เข้านักหรอกโรงพยาบาล.....เลยได้เข้าใจหัวอกคนที่เค้าเป็นโรคร้าย ๆ กัน มันคงห่อเหี่ยวมากเลยชีวิต....ตอนนั้นแบบว่าไม่เอาอะไรทั้งนั้นฉันจะนอนว่างั้นเถอะ.....นึกเป็นห่วงเด็กขึ้นมาตะงิดตะงิด ก้อวันสอบพอดีเลยจะเป็นไงบ้างนักเรียนฉัน...กว่าจะผ่านมาได้ เค้าว่ากันว่าเมื่อเมฆหมอกผ่านไป...ฟ้าใสก้อจะกลับมา หากใครกำลังท้อแท้สิ้นหวัง อย่าหมดกำลังใจให้กับตัวเองซะก่อนนะ หากวันนี้ไม่ใช่วันของเราพรุ่งนี้อาจเป็นวันของเราก็ได้
posted on 01 Jan 2009 20:29 by iamanong
สวัสดีปีใหม่----ตอนนี้ถามว่าเป็นไง สำหรับความรู้สึก....ก้อคงต้องบอกได้คำเดียวว่าเหงามาก มันเหงาสุดขั้วหัวใจเลยล่ะ ไม่รู้เหมือนกันว่าจะบรรยายความรู้สึกยังไง จากความเศร้ากลายมาเป็นความเหงาที่สุดจะบรรยาย เราสูญเสียน้าชายในวันที่ 16 ธันวาคม ถัดจากวันเกิดครบเบญจเพสของเราได้เพียง 4 วัน ไม่คิดว่าจะเกิดขึ้น....เรากับน้าสนิทกันมาก บางคนเข้าใจว่าเป็นพ่อของเราด้วยซ้ำ(พ่อของเราเสียชีวิตตั้งแต่ 1 ขวบ) จำได้ว่าวันนั้นเราไม่ได้เจอน้าเลยทั้งวัน เราก็ไปสอนที่โรงเรียนตามปกติ ไม่มีรางสังหรณ์อะไรเลยว่าจะเกิดเรื่อง จนเกือบบ่าย 3 แม่โทรมาบอกว่าน้าถูกยิงที่ตลาดนัด เราตกใจแต่ก็ไม่แสดงอาการเท่าไหร่เพราะนึกว่าไม่เป็นไร..เพราะน้าเคยรถชนรถคว่ำมาหนักๆแต่ก็รอดมาทุกครั้ง เราถามแม่กลับไปว่าทำไมตำรวจเค้าไม่พาน้าไปโรงพยาบาล ทำไมยังอยู่ในตลาด โดยไม่ได้เอะใจสักนิดว่าน้ากลายเป็นศพไปแล้ว และแม่ไม่กล้าบอก......จนมีเพื่อนมาตามไปดู เราก็ได้เห็นว่าน้าจากเราไปแล้วจริง ๆ น้ำตามันไหลโดยไม่รู้ตัว ทำไมมันต้องเกิดกับน้าเราด้วยล่ะ แต่สิ่งที่ทำได้ในตอนนั้นก็คือจัดการนำศพของน้าไปทำพิธีกรรมที่วัด "เราต้องเข้มแข็ง ๆ " ทั้งที่ในใจมันไม่ไหวแล้ว มันเหนื่อย มันท้อ มันแห้งไปหมด........เราเซ็นชื่อรับศพแล้วพาน้าไปวัด เราช่วยอาบน้ำศพ ช่วยเปลี่ยนเสื้อผ้าให้....เตรียมงานจนเสร็จ....และวันสุดท้ายที่ได้เห็นหน้าน้า 22 ธันวาคม เราขอไปดูหน้าเป็นครั้งสุดท้าย มือเราเอื้อมไปลูบหน้าน้ามันแห้งผาก เย็นเฉียบ นิ่งเฉย เรากำลังเสียน้าไปแล้วจริง ๆ เหรอ....น้าจะไม่อยู่กับเราแล้วเหรอ...ใครจะคอยแกล้งเรา..ใครจะคอยถามไถ่เรา..ใครจะคอยดูแลเรา....เราจะเป็นไงต่อไป แต่นาทีนั้นเราทำได้แค่เพียงทำทุกอย่างให้น้าให้ดีที่สุดเท่าที่เราจะทำให้น้าเป็นครั้งสุดท้ายได้.........วันนี้เราสัญญาว่าจะช่วยดูแลยายและแม่ให้ดีที่สุดแทนน้า แม้ว่าเราจะอยู่ในพื้นที่ที่น่ากลัว พื้นที่ 3 จังหวัดชายแดนใต้ เราก็จะอยู่บนพื้นแผ่นดินนี้ต่อไปไม่ว่าจะยังไง เพราะมันคือบ้านของเรา วันนี้น้าตายด้วยน้ำมือพวกคนชั่วพวกก่อการร้ายที่เห็นชีวิตของคนอื่นไม่มีค่า สักวันกรรมเวรจะต้องตอบสนองพวกนั้นอย่างสาสม ตอนนี้ขอให้น้าไปสู่สุคติ...หลับเถอะนะ หลับให้สบาย
posted on 12 Dec 2008 12:13 by iamanong
ปีนี้ครบเบญเพส25ปีบริบูรณ์
เราก้อยังเป็นเราคนเดิมเพียงแต่อายุอานามมากขึ้น
ตั้งใจจะเป็นคุณครูที่ดี แต่ถึงจะไม่ดีที่สุด แต่ก้อถือว่าดีระดับหนึ่งละกัน
วันนี้ตื่นแต่เช้า(กว่าปกติ555) ตักบาตรทำบุญกะเค้า แบบว่ากลัวเบญเพสอยู่ลึก ๆ ก้อว่าได้
แล้วก้อมาทำงาน แปลกนะว่าทำไมเราต้องอยากได้คำอวยพร อยากได้ของขวัญทั้งที่มันก้อเป็นแค่วันวันนึง
แต่ไม่รู้ละ ก้อมันอยากได้นิ...วันนี้มีข้อความsms ปริศนาส่งมาอวยพร รู้สึกแปลกว่าใคร แต่ดีใจมากมาย
แบบว่าวันนี้ไม่ขออะไรแล้วล่ะ.....อันที่จริงได้ของขวัญอยู่แล้วทุกวัน คือการที่เราได้อยู่กับคนที่เรารักและรักเรา
...มันก้อเพียงพอแล้วนะสำหรับเรา ถึงอายุจะมากขึ้นเราก้อยังเป็นเราคนเดิม หัวใจดวงเดิมนั่นแหละ
และที่สำคัญเรายังรักแม่เหมือนเดิม...รักแม่มาก ๆ นะ......by กิ่ง
posted on 27 Sep 2008 10:05 by iamanong
วันแรกที่ทำงานที่เนี๊ยะ...เหนื่อยนะ ท้อบ้าง เพราะเคยเปลี่ยนงานบ่อยจนเกิดอาการกลัวใจตัวเองขึ้นมา แต่พอผ่านการทำงานไปตอนนี้ 5 เดือนแย้ว...เราก้อทำได้นี่นา...ตอนนี้สิ่งที่ทำอยู่จะทำด้วยความตั้งใจ..แม้ผลออกมาจะเป็นไงก้อยอมรับมันทั้งหมด เหมือนที่กำลังตั้งใจสอนเด็ก พยายามจนหมดหัวใจเลยนะ พยายามสุด ๆ เพราะไม่เคยเรียนวุฒิครูมา กลัวจะเป็นครูได้ไม่ดีเท่าใคร ๆ มันกดดันตัวเองพอสมควร กลัวเด็กไม่เข้าใจ..กลัวเด็กไม่ฟัง กลัวเด็กดื้อ...ต่าง ๆ นานา คิดสาระตะไปหมด เฮ้อ เราจะใกล้บ้าเข้าไปทุกวันแล้ว......จนต้องเคลียร์ตัวเองเป็นการด่วน ปล่อย ๆ มันไปบ้างเถอะไอ้อารมณ์คิดมากเนี๊ยะ... "ทำทุกอย่างให้เต็มที่...ด้วยความตั้งใจก้อเพียงพอแล้ว" ผลที่ออกมาแค่ทำใจยอมรับและปรับปรุงมันให้ดีขึ้นก้อพอ จนวันนี้ครบ 5 เดือนแล้วนะ และก้อหมดเทอมแล้วด้วย พรุ่งนี้คุณครูคนนี้จะได้ปิดเทอมแย้ว (ไม่ใช่เฉพาะเด็ก ๆ) เย้! 
by...ก.กิ่ง
edit @ 27 Sep 2008 10:17:47 by iamanong
